Olpererhütte i most nad Schlegeisspeicher: półtorej godziny do najsłynniejszego zdjęcia Zillertalu
Wszyscy jadą do Olpererhütte dla mostu, a most to dwie liny, deski i siatka. Ciekawsza jest zapora poniżej, która przekształciła całą dolinę. Do tego stromy szlak bez cienia i schronisko postawione od nowa, bo stare taniej było rozebrać niż naprawić.
W skrócie
- Czas marszu ok. 1 h 30 min od zapory do chaty
- Dystans ok. 3,5 km w górę
- Przewyższenie +600 m (1782 → 2388 m)
- Trudność łatwa, stroma
- Sezon lipiec – wrzesień
- Start Schlegeisspeicher, przed 8:00
Jak dojechać z Mayrhofen do zapory Schlegeis
Zaczynasz w Mayrhofen. Stamtąd do Schlegeisspeicher jedziesz doliną Zemm, autobusem albo płatną drogą Schlegeis-Alpenstraße. Parking przy zaporze też jest płatny. Od ostatniego autobusu z zapory zależy, o której musisz zejść. Planując wyjazd w Austrii, sprawdzam go przed pogodą i przed noclegiem.
Zillertal bez samochodu
Zillertal ma lodowce, zapory, długie doliny i najgęstszą sieć schronisk, jaką znam. Dolinę obsługuje kolej, więc da się tu chodzić bez samochodu. Autobus ogranicza swobodę późnego zejścia, a samochód oznacza opłaty i górską drogę. Podobnie wygląda dzień na Slemenovej špicy.
Zapora Schlegeis
Szlak zaczyna się przy zaporze, na 1782 m n.p.m. To poziom piętrzenia zbiornika o powierzchni około 2 km². Korona zapory ma 725 m długości, najwięcej w Verbundzie. Zapora jest łukowo-ciężarowa i podwójnie zakrzywiona. Tauernkraftwerke zaczęły ją budować w 1965, pierwsze piętrzenie było 17 lipca 1970, a pełne w 1973. Woda płynie sztolnią długości 7,8 km do elektrowni Roßhag. Stan muru kontroluje około 700 punktów pomiarowych.
Trasa krok po kroku: od zapory do Olpererhütte
Podejście ma około 3,5 km, +600 m i 1 h 30 min marszu, z przerwami dwie godziny. Ważniejsze od dystansu jest tu nachylenie, a cienia nie ma.
- Od zapory od razu kontroluj tempo: całe 600 m idzie się stromo i w słońcu.
- Most potraktuj jako krótki przystanek, zwłaszcza gdy stoi przy nim kolejka.
- Dłuższą przerwę zrób dopiero na tarasie schroniska, na 2388 m.
Trasa jest łatwa technicznie, ale wymagająca kondycyjnie. Krótka nie znaczy lekka, gdy całe przewyższenie zbierasz na trzech kilometrach. Jeśli to twoja pierwsza wycieczka w góry, licz tempo z zapasem.
W sierpniu 2024 szedłem od zapory półtorej godziny, a przy moście o 9:00 czekała już kolejka do zdjęcia. Wróciłem po południu, kiedy przejście było puste.
Uwaga
Podejście od zapory jest strome i podczas upału nie daje cienia. Czas 90 min na 600 m przewyższenia jest czasem z tabliczki, bez przerw. Na moście nie zatrzymuj się na zdjęcia dłużej niż chwilę: konstrukcja się buja, a za tobą też ktoś chce przejść.
Most nad zbiornikiem: inżynieria, która stała się widokiem
Kładka przy schronisku to dwie liny, deski i siatka. Dzięki tej prostocie dobrze wychodzi na zdjęciach: konstrukcja nie przesłania turkusowej wody 600 m niżej ani lodowców w tle. Kładka rusza się pod ciężarem ludzi, a zatrzymanie na środku blokuje ruch w obie strony.
Na tym popularnym zdjęciu nie widać większej konstrukcji: zapory poniżej, z koroną 725 m i podwójnie zakrzywionym łukiem. Mała kładka zdobyła sławę, ale to zapora zmieniła całą dolinę. Na jej murze jest ferrata Schlegeis131 (1260 otworów pod stopnie i chwyty), otwarta 25 czerwca 2016 przejściem Petera Habelera. To osobny cel, który wymaga osobnego sprzętu.
Olpererhütte: budynek z 2007 na miejscu chaty z 1881
Pierwszą chatę postawiła w 1881 sekcja Praga DuOeAV. To druga najstarsza chata Alpenverein w Zillertalu, po Berliner Hütte z 1879. W 2004 kupiła ją sekcja Neumarkt/Oberpfalz DAV, żeby ją wyremontować. Sanacja warstw z różnych epok wyszła jednak drożej niż nowy budynek, więc starą chatę rozebrano (koniec 28 sierpnia 2006), a nową postawiono w sezonie 2007. Chata leży na Tuxer Kamm, na szlakach Berliner Höhenweg, Zentralalpenweg 02 i Tiroler Höhenweg.
Okiem architekta
Nowa chata z 2007 stanęła po rozebraniu budynku z 1881. Uważam to za dobrą decyzję, której w Polsce zwykle się nie podejmuje. Bryła, czyli kształt budynku widziany z zewnątrz, nie udaje ciągłości, jakiej konstrukcja nie mogła już zapewnić.
Most sprowadza inżynierię do dwóch lin i desek, a zapora to zupełnie inna skala: 725 m korony i 700 punktów pomiarowych. Stara Dominikushütte z 1883 leży pod wodą od 1970. Krajobraz tej doliny ukształtowała elektrownia, a szlaki do niej dopasowano. Cokół, czyli podstawa, na której wszystko stoi, ma tu rozmiar całej doliny.
Kiedy iść, żeby nie stać w kolejce do mostu
Zacznij przed 8:00 albo wróć do mostu po południu. O 9:00 przy stabilnej pogodzie kolejka już stoi, bo część osób przychodzi tylko po zdjęcie z mostu. Sezon trwa od lipca do września. W 2026 zbiornik całkowicie opróżniono do prac konserwacyjnych, więc sprawdź poziom wody. Bez turkusu pod mostem zdjęcie i całe miejsce wyglądają inaczej.
Nocleg w chacie wymaga rezerwacji i jest możliwy tylko w sezonie letnim. Posiłki podają na tarasie. Przy noclegu chata staje się etapem dłuższej trasy. W sąsiedztwie leżą Neue Dominikushütte nad zbiornikiem, Pfitscher-Joch-Haus (2277 m), Geraer Hütte (2326 m) i Friesenberghaus (2477 m). Kaplica św. Barbary z 1971 przy zaporze upamiętnia 21 ofiar budowy. To lepszy przystanek niż kolejny punkt fotograficzny.
Warianty: Berliner Höhenweg i Friesenberghaus
Berliner Höhenweg
Olpererhütte leży na Berliner Höhenweg, więc krótki szlak od zapory łatwo włączyć w dłuższe przejście. Etap wzdłuż Schlegeisspeicher w kierunku Furtschaglboden zajmuje około 4 h (-600 m, +500 m). Schönbichler Horn (3133 m) to najwyższy punkt całej drogi. Ma ubezpieczenia linowe i wymaga osobnego planu oraz sprzętu, a wyjście zależy od pogody.
Jeśli idziesz dalej do Friesenberghaus (2477 m), Pfitscher-Joch-Haus albo Geraer Hütte, cały dzień wygląda inaczej. Most jest wtedy tylko przystankiem, a nie celem trasy. Warunki między chatami sprawdź w schronisku, bo mapa ich nie pokaże.
Praktycznie
- Do Schlegeisspeicher z Mayrhofen dojedziesz autobusem albo płatną drogą Schlegeis-Alpenstraße, a parking przy zaporze jest płatny.
- W Olpererhütte przenocujesz po rezerwacji, w sezonie letnim, a posiłki zjesz na tarasie.
- W 2026 zbiornik był opróżniony do prac konserwacyjnych; widok z mostu zależy od poziomu wody.
- Od ostatniego autobusu z zapory do Mayrhofen zależy, o której musisz zejść.
Stan na wrzesień 2026, sprawdź przed wyjazdem.
Na moście wciąż powstaje to samo zdjęcie, a największa konstrukcja zostaje poniżej, poza kadrem. Zostaw zapas na późniejszy powrót do kładki i sprawdź ostatni autobus, zanim wejdziesz na szlak. Przyjechałbyś tu dla mostu, schroniska czy zapory?