Babia Góra Percią Akademików: krótko, stromo i naprawdę górsko

Pętla z Krowiarek przez Perć Akademików i Sokolicę

Z Krowiarek idziesz najpierw na Markowe Szczawiny, potem Górnym Płajem do Skrętu Ratowników. Stamtąd żółty szlak podchodzi północnym stokiem pod Czarny Dziób i na Diablak. Wracasz czerwonym GSB przez Sokolicę. W górę jest stromo i trzeba pracować rękami, a w dół schodzisz grzbietem. Cała pętla to około 10 km i +740 m; z Krowiarek na Diablak 2 h 30 min marszu. Z postojem w schronisku i przy łańcuchach to ponad trzy godziny.

Godzinę odwrotu ustal na parkingu, tak jak przed pierwszą wycieczką w góry. Nie przesuwaj jej na później, nawet jeśli na Skręcie Ratowników pogoda jeszcze trzyma.

Jak dojechać: przełęcz Krowiarki i Zawoja

Najprostszy start to przełęcz Krowiarki (źródła podają 986, 1009 lub 1012 m), najwyższa przełęcz Beskidów Zachodnich, do której dojedziesz samochodem. Płatny parking jest 100 m za przełęczą po stronie orawskiej. Na polanie są punkt sprzedaży biletów BgPN, informacja i bufet. Z Zawoi jedzie się tu drogą przez Policzne.

Start o 7:00 daje większą szansę na suchą skałę i mniejszy ruch przy klamrach. Wcześniejsza godzina nie poprawi prognozy, ale zostawia więcej czasu na zmianę planu.

Trasa krok po kroku: Markowe Szczawiny, Skręt Ratowników, Czarny Dziób, Diablak

Krowiarki i Markowe Szczawiny

Z Krowiarek do schroniska idzie się lasem, który ogranicza widoki i osłania od wiatru. To dobry odcinek na złapanie rytmu przed stromizną.

Markowe Szczawiny to ostatnie miejsce na zmianę planu. Schronisko na 1180 m n.p.m. ma wodę i ciepły posiłek. Jeśli skała jest mokra albo wiatr przybiera na sile, zrezygnuj z Perci i wejdź przez Bronę.

Babia Góra to masyw w Paśmie Babiogórskim (Beskid Żywiecko-Orawski) i jedyny w polskich Beskidach o cechach wysokogórskich: prawdziwe piętra roślinności, kosodrzewina i odsłonięty grzbiet ponad lasem. Park narodowy działa tu od 1954.

Skręt Ratowników i Perć Akademików

Górny Płaj prowadzi od schroniska do Skrętu Ratowników, gdzie zaczyna się żółta Perć Akademików. To podejście od najbardziej stromej, północnej strony masywu. Na drogowskazie z 1925 widniała nazwa „Perć na Babią Górę”, u Sosnowskiego „Perć Taternicka”. Dzisiejsza nazwa brzmi łagodniej, ale teren jest ten sam.

Perć to wąska ścieżka w stromym terenie i trzeba tu pracować rękami. Łańcuch nie jest poręczą przy schodach, tylko punktem, za który się trzymasz, gdy nogi szukają oparcia.

We wrześniu 2024 skała na Czarnym Dziobie była sucha, a klamry dawały czytelne punkty podparcia. Mokra skała całkowicie zmienia ten fragment.

Czarny Dziób

Czarny Dziób to ośmiometrowa pionowa ściana z łańcuchem i sześcioma klamrami. Ekspozycję czuć, a po rozpoczęciu wejścia trudno się wycofać. Wchodź spokojnie i trzymaj odstęp od osoby powyżej. Nie stawaj pod czyimiś butami. Plecak musi zostawiać swobodę ramion.

Diablak

Żółty szlak kończy się na Diablaku (1725 m, na niektórych mapach 1723). Ze szczytu widać Beskidy, Kotlinę Orawsko-Nowotarską i Tatry, o ile nie ma chmur. Na szczycie wiało tak, że schowałem notes zamiast kończyć szkic.

Kurtka i czapka przydają się tu także w lipcu. Sprawdź kierunek zejścia przed ruszeniem, zwłaszcza gdy szczyt jest w chmurze.

Schronisko na Markowych Szczawinach: nowy budynek na miejscu starego

Pierwsze schronisko otwarto 15 września 1906 z inicjatywy Hugona Zapałowicza i Oddziału Babiogórskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Przetrwało stulecie i obie wojny. Nowy budynek przyjął turystów 21 listopada 2009 (uroczyście 25 kwietnia 2010). Zaprojektowała go Pracownia Projektowa „Arch” z Bielska-Białej. Budynek ma dwie kondygnacje, mur z cegły obłożony kamieniem, 40 miejsc, suszarnię, 12 kolektorów słonecznych i dostęp dla wózków. Obok stoi GOPR-ówka z 1950. Historię obu budynków w datach zebrał tekst o schronisku na Markowych Szczawinach na onthesummit.pl.

Dlaczego Babia Góra nie jest na pierwszy raz

Trudność tworzą razem teren, wiatr i szybka zmiana pogody. Każdy z tych elementów osobno spotkasz na wielu beskidzkich trasach. Na Babiej Górze występują razem, na odsłoniętym masywie, z którego długo schodzi się do lasu. Perć dodaje do tego pionową skałę. Osoba bez obycia z ekspozycją potrafi na niej stanąć w miejscu, z którego trudno zrobić krok wstecz.

Na sprawdzenie kondycji lepiej nadają się łagodniejsze Gorce i Turbacz. Babia Góra wymaga wcześniejszego doświadczenia z długim podejściem, wiatrem i stromym terenem. Jeśli nie znasz własnej reakcji na ekspozycję, wejdź przez Bronę. Jeśli prognoza budzi wątpliwości, skończ na Markowych Szczawinach. Góra zostanie na miejscu.

Kiedy iść i którędy zejść

Perć wybieraj od czerwca do października i tylko przy suchej skale. Po deszczu północna strona długo jest śliska. Przy śniegu i lodzie prosta sekwencja chwytów zmienia się w teren, do którego potrzeba innego sprzętu.

Z Diablaka schodź czerwonym GSB przez Sokolicę (1367 m) na Krowiarki: 1 h 30 min w dół (do Sokolicy 1 h). GSB prowadzi przez masyw od Markowych Szczawin przez przełęcz Bronę i Babią Górę do Sokolicy i Krowiarek. Wejście przez Bronę omija więc Perć. Mała Babia Góra (1517 m) leży poza tą pętlą.

Nocleg na Markowych Szczawinach (40 miejsc, całoroczne) pozwala rozdzielić dojście i wejście na szczyt, jeśli jeden dzień jest za krótki. Przy silnym wietrze zostań przy schronisku albo wróć na Krowiarki. Nie szukaj osłony dopiero na grzbiecie.

Na mapie Babia Góra nadal wygląda na krótki beskidzki klasyk, dwie godziny od Krakowa. Dopiero mokra skała, kosodrzewina i wiatr pokazują, dlaczego ten masyw ma cechy wysokogórskie. Sprawdź wiatr przed wyjazdem i nie wchodź na mokrą skałę. Którą drogę wybierzesz: Perć Akademików czy spokojniejsze wejście przez Bronę?